Prawo ochrony środowiska Art. 3

1. W latach 2017–2026 maksymalny limit wydatków Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi w:

1) 2017 r. – 0,00 zł;

2) 2018 r. – 0,00 zł;

3) 2019 r. – 540 000 zł;

4) 2020 r. – 650 000 zł;

5) 2021 r. – 650 000 zł;

6) 2022 r. – 650 000 zł;

7) 2023 r. – 650 000 zł;

8) 2024 r. – 650 000 zł;

9) 2025 r. – 650 000 zł;

10) 2026 r. – 650 000 zł. 2. W latach 2017–2026 maksymalny limit wydatków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi w:

1) 2017 r. – 0,00 zł;

2) 2018 r. – 3 150 000 zł;

3) 2019 r. – 2 670 000 zł;

4) 2020 r. – 2 030 000 zł;

5) 2021 r. – 1 970 000 zł;

6) 2022 r. – 2 030 000 zł;

7) 2023 r. – 1 970 000 zł;

8) 2024 r. – 2 230 000 zł;

9) 2025 r. – 1 970 000 zł;

10) 2026 r. – 2 030 000 zł. 3. W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków określonego w ust. 2 wprowadza się mechanizm korygujący polegający na ograniczeniu wydatków przeznaczo-nych na sfinansowanie zadań, o których mowa w art. 88 ust. 7 i 8 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniej-szą ustawą. 4. Ograniczenie wydatków, o którym mowa w ust. 3, polega na ograniczeniu zakresu:

1) współpracy, o której mowa w art. 88 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, albo jej zawieszeniu w danym roku budżetowym;

2) modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu na potrzeby wyznaczania reprezentatyw-ności stanowisk pomiarowych, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 2. 5. Mechanizm korygujący nie może stwarzać zagrożenia utraty możliwości realizacji obowiązków Rzeczypospolitej Polskiej wynikających z art. 6, art. 7, art. 10 i art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz. Urz. UE L 152 z 11.06.2008, str. 1, z późn. zm.3)), art. 4 dyrektywy 2004/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie arse-nu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w otaczającym powietrzu (Dz. Urz. UE L 23 z 26.01.2005, str. 3, z późn. zm.4)), art. 9 i art. 10 decyzji wykonawczej Komisji 2011/850/UE z dnia 12 grudnia 2011 r. ustanawiającej zasady stosowania dyrektyw 2004/107/WE i 2008/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do systemu wzajemnej wymiany informacji oraz sprawozdań dotyczących jakości otaczającego powietrza (Dz. Urz. UE L 335 z 17.12.2011, str. 86, z późn. zm.5)) oraz zagrożenia możliwości wykonania zadania, o którym mowa w art. 88 ust. 6 pkt 1–3 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 6. Minister właściwy do spraw środowiska monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o których mowa w ust. 2, oraz w razie potrzeby wdraża mechanizm korygujący.

Dziennik Ustaw –5– Poz. 88