Ustawa z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i pali Art. 46

1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 45 ust. 1:

1) pkt 1–3, 7 i 8 – wymierza Prezes URE;

2) pkt 4, z wyłączeniem postępowań dotyczących stacji gazu ziemnego i stacji wodoru, zainstalowanych na obszarach kolejowych, bocznicach kolejowych, na terenie portów i przystani morskich oraz żeglugi śródlądowej, i pkt 11 – wymierza Prezes UDT;

2a) pkt 4, w zakresie stacji gazu ziemnego i stacji wodoru, zainstalowanych na obszarach kolejowych, bocznicach kolejowych, na terenie portów i przystani morskich oraz żeglugi śródlądowej, i pkt 4a – wymierza Dyrektor TDT;

3) (uchylony)

4) pkt 9 – wymierza właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego;

5) pkt 10 – wymierza wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. 2. Prezes URE wymierza kary, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1–3, 7 i 8, w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – sądu ochrony konkurencji i konsumentów, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się prawomocna, na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki. 3. Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej wymierza karę, o której mowa w art. 45 ust. 1 pkt 10, w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. 4. Dyrektor urzędu morskiego wymierza karę, o której mowa w art. 45 ust. 1 pkt 9, w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.

5. Prezes UDT wymierza karę, o której mowa w art. 45 ust. 1 pkt 4, z wyłączeniem postępowań dotyczących stacji gazu ziemnego i stacji wodoru, zainstalowanych na obszarach kolejowych, bocznicach kolejowych, na terenie portów i przystani morskich oraz żeglugi śródlądowej, i pkt 11, w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do:

1) ministra właściwego do spraw energii – w przypadku gdy decyzja dotyczy stacji ładowania, punktu ładowania stanowiącego element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego i punktu zasilania jednostek pływających energią elektryczną z lądu;

2) ministra właściwego do spraw gospodarki surowcami energetycznymi – w przypadku gdy decyzja dotyczy stacji gazu ziemnego, stacji wodoru i punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG). 6. (uchylony) 7. Dyrektor TDT wymierza karę, o której mowa w art. 45 ust. 1 pkt 4, w zakresie stacji gazu ziemnego i stacji wodoru, zainstalowanych na obszarach kolejowych, bocznicach kolejowych, na terenie portów i przystani morskich oraz żeglugi śródlądowej, i pkt 4a, w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw transportu.