Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku Art. 6a

W przypadkach uzasadnionych nadzwyczajnymi okolicznościami zagrażającymi życiu lub zdrowiu dzieci, minister właściwy do spraw rodziny, w drodze rozporządzenia, może czasowo ograniczyć lub czasowo zawiesić funkcjonowanie form opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 na obszarze kraju lub jego części, uwzględniając stopień zagrożenia na danym obszarze. 6b. W przypadku, o którym mowa w art. 6a, minister właściwy do spraw rodziny, w drodze rozporządzenia, może wyłączyć stosowanie niektórych przepisów niniejszej ustawy, w odniesieniu do wszystkich lub niektórych form opieki nad dziećmi w wieku do lat 3, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 6a, w szczególności w zakresie przeprowadzania postępowania rekrutacyjnego i organizacji pracy tych form opieki nad dziećmi w wieku do lat 3, a także wprowadzić w tym zakresie odrębne unormowania, tak aby zapewnić prawidłową realizację celów i zadań tych form opieki nad dziećmi w wieku do lat 3.

[Art. 6c. Minister właściwy do spraw rodziny określi, w drodze rozporządzenia, standardy opieki sprawowanej nad dziećmi w wieku do lat 3, w tym standardy niezbędne i standardy fakultatywne, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia dzieciom w wieku do lat 3 wysokiej jakości opieki dostosowanej do ich potrzeb rozwojowych.]

<Art. 6c. Minister właściwy do spraw rodziny określi, w drodze Nowe brzmienie rozporządzenia, szczegółowe standardy opieki sprawowanej nad dziećmi art. 6c i 6d wejdzie w życie z w wieku do lat 3, w tym niezbędne standardy i fakultatywne standardy, dn. 1.01.2028 r. (Dz. U. z 2026 r. poz. 1123).

uwzględniając działania, jakie mają być podejmowane wobec dziecka przy realizacji standardów, oraz biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia dzieciom w wieku do lat 3 wysokiej jakości opieki dostosowanej do ich potrzeb rozwojowych.>

[Art. 6d. Podmiot prowadzący żłobek lub klub dziecięcy, podmiot zatrudniający dziennego opiekuna oraz dzienny opiekun prowadzący działalność na własny rachunek, organizując opiekę nad dziećmi w wieku do lat 3, uwzględniają niezbędne standardy opieki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 6c.]

<Art. 6d. 1. Organizując opiekę nad dziećmi w wieku do lat 3 w formie żłobka, klubu dziecięcego lub punktu opieki dziennej:

1) uwzględnia się niezbędne standardy opieki,

2) można uwzględniać fakultatywne standardy opieki

– kierując się potrzebami wszystkich dzieci objętych opieką w żłobku, klubie dziecięcym lub punkcie opieki dziennej. 2. Niezbędne standardy opieki obejmują standardy, które podmiot:

1) ubiegający się o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 47i ust. 1, jest obowiązany spełnić przed uzyskaniem wpisu, a następnie spełniać je, prowadząc odpowiednio żłobek, klub dziecięcy lub punkt opieki dziennej;

2) prowadzący żłobek, klub dziecięcy lub punkt opieki dziennej jest obowiązany spełniać, prowadząc instytucję opieki nad dziećmi w wieku do lat 3. 3. Niezbędne standardy opieki, o których mowa w ust. 2 pkt 1, obejmują obszary:

1) pracy z dziećmi;

2) organizacji pracy personelu;

3) współpracy personelu z rodzicami. 4. Niezbędne standardy opieki, o których mowa w ust. 2 pkt 2, oraz fakultatywne standardy opieki obejmują obszary:

1) pracy z dziećmi;

2) organizacji pracy personelu; Dodany art. 6e

3) współpracy personelu z rodzicami; wejdzie w życie z dn. 1.09.2027 r. (Dz. U. z 2026 r. poz. 1123).

4) monitorowania wdrażania standardów w zakresach, o których mowa w pkt 1–3.>

<Art. 6e. 1. Żłobek, klub dziecięcy i punkt opieki dziennej zapewniają przebywającym w nich dzieciom nieograniczony dostęp do wody do picia. 2. Żłobek i klub dziecięcy zapewniają przebywającym w nich dzieciom wyżywienie zgodne z wymaganiami żywieniowymi dla danej grupy wiekowej wynikającymi z norm żywienia dla populacji polskiej, opracowywanymi przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH – Państwowy Instytut Badawczy. 3. W żłobkach i klubach dziecięcych w ramach wyżywienia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się wyłącznie:

1) środki spożywcze, które spełniają wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 7;

2) środki spożywcze, które spełniają wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 – jeżeli zostały wydane. 4. Żłobek i klub dziecięcy, zapewniając wyżywienie, o którym mowa w ust. 2, w przypadku niewydania przepisów wydawanych na podstawie ust. 8, uwzględniają, w miarę swoich możliwości, potrzeby dzieci ze szczególnymi wymaganiami zdrowotnymi powodującymi konieczność wyeliminowania z posiłków niektórych składników lub środków spożywczych. 5. Rodzic po uzgodnieniu odpowiednio z dyrektorem żłobka lub osobą kierującą pracą klubu dziecięcego może dostarczać odpowiednio do żłobka lub klubu dziecięcego gotowe posiłki dla dziecka wymagającego stosowania diety wynikającej ze szczególnych wymagań zdrowotnych, o których mowa w ust. 4. 6. W przypadku dzieci karmionych mlekiem kobiecym dyrektor żłobka lub osoba kierująca pracą klubu dziecięcego zapewnia możliwość przechowywania i podania odciągniętego mleka kobiecego w sposób uzgodniony z rodzicem dziecka, a w razie potrzeby zapewnia miejsce, w którym matka może nakarmić dziecko piersią. 7. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rodziny określi, w drodze rozporządzenia, wymagania żywieniowe i grupy środków spożywczych stosowane przy prowadzeniu żywienia zbiorowego w żłobkach i klubach dziecięcych, biorąc pod uwagę

normy żywienia dzieci, o których mowa w ust. 2, wartości odżywcze środków spożywczych, potrzebę właściwego dostosowania posiłków do potrzeb dziecka oraz konieczność zagwarantowania przygotowania posiłków w sposób zapewniający bezpieczeństwo zdrowotne dziecka. 8. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rodziny może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania żywieniowe i grupy środków spożywczych stosowane przy prowadzeniu żywienia zbiorowego w żłobkach i klubach dziecięcych dla dzieci ze szczególnymi wymaganiami zdrowotnymi, o których mowa w ust. 4, biorąc pod uwagę częstotliwość występowania tych wymagań w populacji dzieci do lat 3 oraz możliwość substytucji składników lub środków spożywczych podlegających eliminacji, z uwzględnieniem wartości odżywczych środków spożywczych.>